thamakorn's profile✿.｡.:* «-(¯`v´¯)«-- J۞eu...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
May 24 ฉันเลือกเธอ ..==> (กรุรักมึงว่ะ)ใครที่เขาไม่รู้ ใครที่เขาไม่เห็น เธอคงเป็นคนร้ายในสายตาเหล่านั้น
นั่นเพราะ จะกี่คนที่คบเธอมา จบด้วยการต้องเลิกกันไป ทุกคนก็เลยโทษเธอ วันนี้คบกับฉัน ใครที่เขาได้รู้ คงจะมองดูฉันกลัวฉันจะผิดหวัง แต่เขาอาจไม่เคยใกล้ชิดตัวเธอ แต่ละวันฉันรู้ในใจของเธอ เป็นคนดีแค่ไหน เมื่อยังไงสุดท้าย...ก็ฉันเอง แค่ฉันที่เลือกทาง แม้..ทุกคนจะยังขวางอยู่ สิ่งที่เธอต้องรู้...ก็แค่เพียง ต้องไว้ใจกันให้มากพอ ขอให้เธออย่าไปหวั่นไหว... ฉันเลือกเธออยู่แล้ว มีแค่ฉันเท่านั้น มีแค่ฉันที่รู้ เธอจะเคียงข้างฉันคนนี้เป็นอย่างไร เก็บไว้เก็บอารมณ์เรื่องเสียงใครใคร แต่จะฟังเสียงข้างในใจฉันเอง ที่มันคอยบอกฉัน เมื่อยังไงสุดท้ายก็ฉันเอง แค่ฉันที่เลือกทาง แม้..ทุกคนจะยังขวางอยู่ สิ่งที่เธอต้องรู้...ก็แค่เพียง ต้องไว้ใจกันให้มากพอ ขอให้เธออย่าไปหวั่นไหว... ฉันเลือกเธออยู่แล้ว ..ถึงแม้ว่าครั้งนึงเทอเคยทามให้ชั้นเสียใจมากแค่ไหน
แต่ยังงัย การให้อภัย ..
คงเป็นอะไรที่สามารถทำให้ความรักของเราเดินทางไป
ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด..
..เพราะเมื่อมาถึงวันนี้แล้ว เทอได้ทำให้ฉันเข้าใจแล้วว่า
^^..เรารักกันมากแค่ไหน ^^
...รักเธอนะ... March 10 ความรักคือความว่างเปล่าไอ้ที่จะเขียนมานไม่ได้เกี่ยวไรกะชื่อเรื่องเร้ยยย...อิอิ
แต่ชอบคำพูดนี้มากเพราะมานเหมือนกับรุสึกอ่ะ
อยากจะรุจิงๆๆว่าจะมีสักกี่คนที่คิดว่าความรักมานทำให้โลกสดใส
แต่ทามาย... ตรูรุสึกว่ารักมานทรมาณยังงี้ไม่รุ แล้วโลกมานก้อมืดๆๆมัวๆๆ
อย่างที่เค้าว่านะ ว่าความรักมานก้อต้องมีทั้งทุกข์และสุข50-50
แต่มัยสุขของเรามานมีได้แค่ 20 ง่ะ...
ไอ้ที่เห็นหน้าชื่นตาบานอ่ะ มานช่างขัดกะข้างในใจเจงๆๆเรย
(จะมาบ่นว่างั้น) 555
February 10 กลับมาแว้ววว หลังที่ผ่านไป1 ปีกว่า และแล้วในที่สุดก้อลองกลับมาจิ้มบล๊อกในสเปซดูอีกทีดีกว่า หลังจากไปปักหลักที่ hi5 มาซะนาน อิอิ!!!
ไม่เหงมีเพื่อนๆคนหนัยมา เมนท์ๆเลยอ่า งุงิ พี่ๆทั้งหลายก้อเงียบหายกันไปซะงั้น....
เฮ่อ... ห่งไปนานเด๋วไปรวบรวมเรียกความจำในการจัดทำอีกครั้งดีฝ่า... ^^ July 20 หัวปั่นวันนี้ที่วุ่นวาย....ไม่ได้อัพสเปซนานมากๆแล้วเนอะเรา
ก้ออยากจาทามแล้วหลายทีแต่ก้อ เด๋วก่อนๆทุกที ก้อเลยอด
ทามมายงานเยอะอย่างนี้เนี่ย!!!
อยากจาเข้ามาบ่นๆๆๆให้หายเซ็ง
เรียนก้อไม่ค่อยรุเรื่อง
เบื่อก้ออีตอนจาออกไปเรียนนนี่สิ วุ้ย
วุ่นวายต้องนั่งรงนั่งรถหลายต่อเจงเลยแถมเดินตากแดดอีก
มานเลยทามให้เข้เกียจไปเรียนหนังสือเยย..
จาว่าไปที่นี่ก้อเรียนสบายนะ
แต่ออกจาสบายเกินไปรึป่าวไม่รุจนเรียนไม่รุเรื่อง55
โอยย ไม่เอาละ
ไปเรียนหนังสือดีก่ามีสอบอีกตะหาก
เด๋วมาอัพใหม่น้า.......
June 06 วันสุดท้าย สุดท้ายล่ะนะ   ต่อจากนี้มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วล่ะ พูดไปแล้วมันก้อเศร้าเหมือนกานแหละ วันนี้ตอนอยู่ที่ทำงาน
มันก้ออดที่จะนึกถึงไม่ได้ สถานที่ที่เราเคยทำกิจกรรมเดิมๆอยู่ทุกวัน
ต่อจากนี้มานจาไม่มีอีกแล้วว แงๆๆ
แต่ไม่ดีกว่า ไม่คิดไม่คิด นึกถึงความสนุกที่จาเกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้นดีก่า
 เมื่อวานนี้เราร่ำลากันกับเจ้าเฟรดและก้อแพทริก เห้อ! เด็กหนอเด็กคงจาเศร้ามากกว่าเราอีกอ่ะ สงสัยคงคิดว่าต่อไปจาไม่มีคนให้กวนปาสาทอีกแน่เลยย
แต่ก้อนะ เราก้อคิดถึงเหมือนกานแหละ น่ารักดีทั้งคู่
บังอาจมาเรียกเรายังกะเด็กอายุ 12 เอาเมลล์เค้ามายังไม่รุเลยว่าจะคุยกานยยังไง
เออ่อ คือว่า จะสื่อสารกานรุเรื่อมั้ยอ่า
 เพราะปกติรุได้เพราะมีภาษามือไม้ " I miss U Naaa "
เมื่อวานนี้มันมากเลยล่ะได้ถ่ายรุปอีกวีดีโอบ้าๆกะคนในที่ทำงาน
ถ่ายตอนทำงานด้วยล่ะ สนุกดี
 ไปนอนดีก่า ทามร่างกายเตรียมตะลุยนิวยอร์กล่ะนะ ปล.. คิดถึงป้อแม่ แล้วก้อเจ้ามู๋อ้วนที่สุดเลยน้า May 27 สุดยอดวันพักผ่อน(◕‿◕❀)••.•´¯`•.••
 ••.•´¯`•.•• เรารอคอยวันนี้มาทั้งอาทิดเลยนะเนี่ยได้นอนยาวๆนั่งเล่นเนทอย่างสบายใจไม่ต้องพะวงเรื่องไปทามงานอีก อากาศก้อช่างเปงจัย
เย็นสบาย แต่มีสิ่งที่ทำให้เสียบรรยากาศอยู่อย่างหนึ่งก้อคนที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกันนี่สิ
ทำเสียความรุสึกตั้งแต่เช้าเลย ดูสิ!! แม่เราอุตส่าโทรมา เค้ารับแต่ไม่ยอมมาเรียกเราสักทีแล้วไม่ยอมตอบแม่เราด้วย
สักปามาน 3 นาทีมั้งถึงกว่าจามาเรียกเราได้อ่า แล้วเราเองก้อได้ยินตอนเค้ารับด้วยซ้ำ
☀ก้อแค่อยากจะลองใจดูว่ามานจามาเรียกเรามั้ย แค่นั้นแหละ คนเรานี่นา
แต่ก้อขำดี ตอนเราเดินไปรับ เราก้อทามเปงคุยกับแม่ว่าจิงๆเราได้ยินแล้วล่ะแต่แค่อยากลองใจ
พวกนั้นดู แล้วพวกนั้นก้อนั่งอยู่ห้องข้างๆมันงี้เงียบกานเลยล่ะ เหอะๆ
เอาเปงว่าถ้าลองคราวหน้าพ่อแม่เค้าโทรมา เราจะให้ถือสายรอสักห้านาทีแล้วค่อยเรียก
จาได้แกเผ็ดคืนมั่ง ช้านอยากกลับก้อพราะไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกะพวกเหงแก่ตัว
ตอแหล ขี้งกพวกนี้หละ น่าเบื่อซะจิงเลย เอาเหอะอีกแค่ 10 วัน
｡◕‿◕｡เราจะไปจากที่นี้แล้ว เย่ๆๆ ｡◕‿◕｡
 May 22 ไกลห่าง นั่งมองเหม่อ ไปที่ขอบฟ้า สุดสายตา มีเพียงภาพของเธอ อยู๋ในใจฉัน ไม่มีวันจะลบเลือน
แม้วันผ่าน นานสักเพียงไหน แต่หัวใจยังไม่ลืม เรื่องเก่า วันที่สองเรา นั้นเคยมีกัน
 อยู่ตรงนี้ วันที่แสนดี ฉันยังมีเธอในอ้อมแขน แต่ว่าวันนี้ กลับไม่มี เพราะเรานั้นห่างกันแสนไกล
ไกลห่าง เรานั้นไกลห่าง เกินจะเหนี่ยวรั้ง แต่หัวใจ มันไม่ยอมห่าง มันไม่ยอมห่าง จะนานเท่าไร
 ไม่เคยหยุดรักเธอฟ้า คง เปลี่ยน คืนวันหมุนเวียนล่วงเลยเรื่อยไป ไม่ว่า เมื่อ ไร  ที่เธอต้องการฉัน ก็ขอให้กลับมาตรงนี้ ที่ที่ตรงนี้ เธอจะมีฉันที่คงรักเพียงแต่เธอ
แต่ว่าวันนี้กลับไม่มี เพราะเรานั้นห่างกันแสนไกล
 ขอให้เธอรู้ ว่าฉันนี้ นั้นยังรออยู่ ยังเฝ้าดู
 และยังห่วงใย ไม่เคยมีใครแทนที่เธอ
 แม้ฉันและเธอจะอยู่ไกลกันเท่าไร ไม่เคยหยุดใจที่ฉันมีให้เธอได้
ความหลังเมื่อตอนเก่า ยังคงเพียงพอ ที่จะก้าวเดินต่อไป .... กับใจที่ยังรออยู่เสมอ
 May 14 พี่ชาย.....
May 12 ...แค่คิดถึงเธอ.. Just missing U ดึกดื่นคืนนี้
 ฉันไม่ข่มตานอน มัวนั่ง.. ฝันและเหม่อลอยๆ อาจเพราะฉัน อยู่กับตัวเองมากเกินไป หรือมันเป็นที่ท้องฟ้า ที่คืนนี้มันไม่มีดาว ไม่มีดวงจันทร์ ค่ำนี้มีแต่เพียงฉัน มันช่างเหงา.. จับใจ ได้แต่ฝันคนเดียว ได้แต่เหงาคนเดียว เรื่อยไป..  แค่คิดถึงเธออยู่ดีๆ มองดาวมองฟ้า น้ำตาก็ไหล ได้แต่ถามตัวเองมันเหงา มันเป็นอย่างนี้ทำไม แต่ไม่ผิดใช่ไหมแค่คิดถึงเธอ  ดึกดื่นคืนนี้ ฉันก็อยากจะนอนหลับไหล ลืมว่าใจฉันนั้นมันเหงาเหงาขนาดไหน ลืมหน้าใครบางคน แต่ก็เหมือนดังเคย  มันไม่เชื่อกันเลย.. หัวใจแค่คิดถึงเธอ อยู่ดีๆ มองดาวมองฟ้า น้ำตาก็ไหล ได้แต่ถามตัวเองมันเหงา มันเป็นอย่างนี้ทำไม แต่ไม่ผิดใช่ไหม  อย่าร้องไห้เลยนะคนดี... May 08 ให้เทอนะ!!!
เ ป็ น กำ ลั ง ใ จ ใ ห้ กั น แ ล ะ กั น ต ล อ ด ไ ป . . .
อัพได้สักทีนึง...เย่ๆดีใจเปงที่สุดเยยยได้อัพสเปซแล้ว
ไม่ได้เล่นเนทมาก้อหลายวัน
เซ็งจัดๆๆๆไม่มีไรทำเยยยอ่า ฮือๆๆๆ
เค้าอยากกลับบ้านแล้วนะตัวเองเบื่อก้อเบื่อ
น่าเทอจะมาที่นี่กับเรา ไม่อย่างนั้น
เราคงจะเบื่อน้อยกว่านี้เพราะอย่างน้อยก้อมีเทอ
ตอนนี้เรากะแก้วอ่ะรุสึกแย่กะคนบางคนล่ะ
เราเรียกมานว่า "นังตอแหล"
คงไม่ต้องบอกนะว่ามานเปงยังงัย
ก้อเปงไปตามที่เรียกมานเนี่ยแหละ
คนอารายก้อไม่รุน่าหมั่นไส้เปงที่สุดเลยย
 วันก่อนโทรไปเลื่อนตั๋วกลับก้อไม่ได้
ทุกเที่ยวเต็มหมดเลย
โหหห แล้วยังเงี้ยช้านต้องทนอยู่ไปอีกเดือนกว่าเนี่ยะนะ
อยากจาบ้าตายจิงๆเยย
ทามงานมาแต่ละวันก้อสุดแสนจาเหนื่อย
ถ้าได้ตังคุ้มก้อดีอยู่หรอก
แต่ข้อดีที่อยู่ถึงวันกลับก้อคือว่าได้ตังเพิ่ม
จะได้เอาไปคืนแม่ได้มากกว่าดิม
หรืออีกกรณีคือมีตังช้อปมากขึ้น 55+
แต่อย่างว่าแหละอยากช้อปก้อยังไม่ได้ไปช้อปเลยง่ะ
เพราะว่าไม่รุจาไปงัย
แต่ดันโชคดดีมาเจอเพื่อนคิมเค้ามาทามงานใหม่
เค้าแรงดีจัง เหงว่าจะพาไปช้อปด้วย
แต่ไม่รุเหมือนกันว่าวันไหน
เค้าชื่อเคซี่ แรกๆก้อไม่ค่อยอยากคุย
นานๆไปเค้าก้อพยายามคุยกับเราอ่ะ
ก้อดีเหมือนกันไปๆมาๆก้อเลยสนิทมากขึ้น
อายุเท่าเราเลยแต่ดูเค้าอายุสัก 24-25
 เอาเหอะน่า! ตีซี้ไปหน่อย
อย่างน้อยเค้ามีรถจะได้พาเราไปนู่นนี่ได้
แต่เค้าก้อดีนะ น่ารักดี
เมื่อวานก่อนเรากะแก้วร้องไห้ด้วยกัน
ก้อแก้วน่ะสิอยู่ดีดีชีก้อร้องไห้
เราเหงเลยอดร้องตามไม่ได้ มานด้วยเหตผลหลายอย่าง
แก้วอ่าเค้าเจ็บใจที่เราสองคนเหมือนโดนแกล้ง
เพราะเจ๊เด็บบี้คนดูแลเราอ่า
อยู่ดีดีก้อมาลด ชม.งานเราซะงั้น
ไอ้เราก้องงน่ะสิ
ทามายชีมาทำอย่างงี้เนี่ย
เค้าบอกว่าเราได้เยอะกว่าเพื่อน
พูดงี้ได้งัยเนี่ยช้านก้อเพิ่งได้เยอะแค่อาทิดที่แล้วเนี่ยะ
แล้วไอ้เดือนที่แล้วๆมาล่ะเราสองคนได้น้อยกว่าใครเพื่อนตลอดเลยนะ
ทามายเค้าไม่เอาตรงนี้มาคิดบ้างเนี่ย
เรากะแก้วเลยไม่ชอบเจ๊เท่าไร
มานดูไม่ยุติธรรมเปงที่สุด
 เจฟที่เปงผุจัดการอีกคนเลยมาคุยกะเราเรื่องนี้
ว่าไม่สบายใจอะไรมาคุยได้
ไอ้เราก้ออยากพูดอยู่หรอกนะ
แต่มานลำบากตรงภาษาเนี่ยแหละ
จะพูดยังงัยให้เข้าใจตรงกันนี่สิ
ชั่วโมงงานเราก้อไม่ได้อยากได้มากหรอก
แต่บางทีมานเจ็บใจ
อย่างนังตอแหลมานทามกะเดียวกะเรา
แต่ทามายเรากะแก้วได้เลิกก่อนเค้า
มานนี้มาสายจะตาย
แถมต้องให้คนมารับอีกทีช้านนะอุตส่าเดินมา
ทามายเค้าไม่เอาตรงนี้มาคิดบ้างเนี่ย
ช้านล่ะเซ็งมากๆเลย
เกลียดๆๆๆนังตอแหล...
ทุกวันนี้เลยมานั่งปลงๆแล้วล่ะ
ได้แค่ไหนแค่นั้นเค้าได้เยอะเค้าก้อเหนื่อย
เพราะเราทามแค่นี้ก้อเหนื่อยจาแย่แล้ว
แม่จ๋า!!ได้ตังไปคืนไม่เยอะก้ออย่าว่ากานนะ
ทามงานเต็มที่แล้ว
เด๋วปีหน้ามาเอาคืน 555
  April 17 อยากกลับบ้านเราแล้วอ่ะ~อยากกลับบ้านนนนน ~
  เห้อ!!ช่วงนี้ช่างห่อเหี่ยวใจเหลือเกินอยากจะกลับบ้านใจจะขาดแล้ว ช้านมาทามอะไรที่นี่เนี่ย!!!!
เซ็งมากเลยวันๆไม่มีไรทำยิ่งเสาอาทิดอย่างนี้อีกด้วย
อยากจะประกาศเอาไว้ให้เพื่อนรับทราบ
ถ้าคิดจะมาให้ชวนแฟนมาด้วย จะได้ไม่เหงา อย่างฉัน
รึว่าเรามาไม่ถูกที่เนี่ยเฮ้อ..งุงิ
 คนอื่นเค้าไปมามีแต่จะหนุก น่าตื่นเต้น
แต่ที่ที่ช้านมามันช่างเงียบเหงา มีแต่ป่ากับป่ายังงี้ก้อไม่รุ
 เมื่อวานเปงวันที่เราทั้งหกคนว่างกันอยู่บ้านนั่งเมาท์เมเนเจอร์ และคนในที่ทำงาน
ช่างสนุกปากกันซะจิงเลย สรุปว่าที่นี่ไม่มีไรดีเลยสักอย่าง
คนที่นี่โดยสรุปจะดูถูกเราซะส่วนใหญ่
เค้าทำเหมือนเราไม่รุเรื่องอะไร
เพราะเพื่อนเราอีกสามคนเค้าไปเจอมากะตัว
ก้อคือว่า เค้าไปสมัครงานร้านไอติม
แล้วโดนถามว่านี่อ่านออกมั้ยไรงี้
กะอีแค่ สตรอเบอรรี่ แพนเค้ก ทามายจะอ่านไม่ออก
แล้วน่าตาท่าทางเค้างี้ดูถูกมาก
ขนาดว่าต่อให้ได้งานสามคนนั้นก้อไม่ทำ
เพราะไม่ชอบเมเนเจอร์
มาที่นี่ก้อเลยได้แต่ความรุสึกแย่ๆมีดีอยู่แค่สักห้าเปอร์เซ็นต์
ขอสัญญาว่าจะไม่มา ที่นี่อีก!!!
 ตอนนี้ก้อเลยเกิดความรุสึกว่า "ช้านอยากกลับแล้ว"
แก้วก้อกำหนดวันกลับแล้วล่ะ
ชีบอกว่าขอกลับ
ก่อนสองอาทิดแหนะเค้าน่ะห่วงเรื่องเรียน
เราก้อห่วงอยู่นะอีกทั้งเรื่องหอด้วย
ไอ้เราก้ออยากกลับด้วยอ่ะ
แต่มาคิดอีกทีก้อทนๆอยู่ต่อเอาตังคืนให้ได้ดีกว่า
ไหนๆก้อมาแล้วอยู่ให้รุแล้วรุรอดไปเลย
สู้ตาย ค่า!!
 April 09 ห่างไกลเหลือเกิน เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นเห็นแต่ภาพเธอ อยู่ไกลกันจนสุดสายตา
รอคอยวันที่จะกลับมาหา ถึงแม้ มันจะแสนนาน แสนนานแค่ไหน อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม
...ฉันเองก้อไม่รุ เมื่อไร่จะได้พบ..เทอ เวลามองขึ้นไปบนฟ้า ฉันนั้นได้แต่ถอนใจ น้ำตาก็ไหลซึมออกมา
และฉันเองก็จะคอย...
อยากจะขอให้ได้พบ แค่เพียงขอให้ได้พบ อยากจะรู้ว่าเธอเองเป็นเช่นไร
เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า เธอจะเหงาบ้างหรือเปล่า จะรู้สึกแตกต่างกับฉันบ้างไหม
(เพราะว่าเรา)ห่าง ไกลกันเหลือเกิน
คิดถึงแต่เธอนั้น เฝ้าแต่นับให้ถึงวันที่เรานั้นได้พบกัน เราช่างห่าง ไกลกันเหลือเกิน ฉันเองก็ไม่รู้ เมื่อไรจะได้พบ(เธอ)
กลัววันเวลา พาหัวใจเธอเปลี่ยนจากฉันไป
อยากจะพบให้ใกล้ๆ ให้ตัวฉันได้มั่นใจ ว่าทุกสิ่งจะไม่เปลี่ยนไปจากนี้ 
April 05 สบายใจจังเยยย....วันนี้ตื่นมารุสึกดีนะ สบายใจ มีความสุขบอกไม่ถูกอ่ะ
ไม่ทุกข์แล้วก้อทุกข์เหมือนวันก่อนก่อน
อาจะเปงเพราะได้โทรหาเจ้ามู๋อ้วนก้อเปงได้..อิอิ
ก้อแหม อุตส่าแข็งใจไม่โทรไปหลายวัน
คิดถึงช้านอ้ะดิ๊...
ทามมาเปงพูดดีเชียวล่ะ
สงสัยอยู่คนเดียวเหงาใจไม่มีคนให้แกล้งนานนาน
รึว่ารุสึกสำนึกผิดขึ้นมาบ้าง
โอ๊ยย จาว่าไป คนอย่างเทอน่ะหรอ
จะสำนึกผิด..จิงป่ะ
แต่ก้อน่าฉงฉานอ้วนนา
ตอนที่เทอบอกว่าไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำคนเดียว
555 ก้อปกติเราต้องไปกินด้วยกันนี่นา
แต่ก้อดีแล้วล่ะ ให้รุสึกเหงาซะบ้าง
จะได้เข้าใจจิตใจของคนอื่นเค้าสักที
(อิอิ..แอบกัด)
พ่อแม่ พี่ชาย(นี่สำคัญ)แล้วก้อเจ้ามู๋อ้วนด้วยล่ะ
April 03 Manager**~เมเนเจอร์~**
เรามาพูดถึงผุจัดการในร้านที่นี่ดีกว่า
ร้านที่เราทำงานก้อมีอยู่ห้าคน
ร้ายๆอยู่สองใจดีอยู่สาม
คนแรกที่เราได้เจอคือมิสเด็บบี้
เค้าก้อใจดีอยู่นะแต่บางทีก้อดูโหดนิดนึง
จะเปงคนที่คอยพาพวกเราไปนู๋นนี่
อย่างเช่นซื้อของกิน
เวลามีปัญหาไรก้อพูดกับเจ๊แกได้เลย
แต่ก้อต้องดูสถาณการณ์ก่อนง่ะ
 คนที่สองชื่อเจฟ
เค้าเปงคนฟิลิปปินส์
มารับพวกเราไปทำงานบ่อยๆ
ใจดีเวลายิ้มน่าตาเหมือนเด็ก
แต่เวลาทำงาน
จะชอบทำน่าตาเคร่งเครียด
ทำอะไรรุนแรง
โยนของไรทีทำเราเกือบหัวใจวาย
....*....*....*....*....*....*....
คนที่สามก้อนี่เลยมิสคิม
 ธิดาช้างของเราชีเปงประเภทชอบใช้ความรุนแรง
ตัวใหญ่เบ้อเริ่ม
แต่หน้าชีสวยมักมาย
เปงลูกสาวคนโตของมิสเด็บบี้
ถ้าเหงชีเดินมาต้องรีบหลบ
เพราะต้องใช้พื้นที่ในการเดินเยอะหน่อย
ชอบทำอะไรตึงตัง
เหงครั้งแรกก้อนึกว่าเค้าไม่ค่อยชอบเรา
แต่พอมาหลังเค้าก้อใจดี
เพียงแต่สีหน้าเค้าดูไม่น่ารับแขก
ชอบอยู่อย่าง
ที่วันไหนแกเปงคนคุม
มักจะให้เรากินมื้อเบรคฟรี..อิอิ
....*....*....*....*....*....*....
คนที่สี่นี้เราชอบที่สุดเลย
 ..มิสดอนน่า.. ทั้งใจดี น่ารัก ตลก
เค้าจะใจดีกับพวกเรามากมาย
ขนาดวันที่เขาเครียดเค้ายังหยอกเล่นกะเรา
ไม่ทำให้เราพลอยเครียดด้วย
ยิ่งถ้ามีเวลาว่างตอนอยู่ใน้ราน
เค้าก้อจะพาเราเล่นอะไรอยู่เสมอเลย
ชอบให้เราสอนภาษา
เวลาเค้าพูดงี้ยิ่งขำ
เด็กๆในร้านก้อดูรักแกทุกคน
มิสดอนน่ามักให้ของที่ร้าน
กลับไปกินโดยไม่ต้องขอเลยอ่ะ
 ดูเค้ารักเราจริงๆนะ....*....*....*....*....*....*....
สุดท้ายนี่ไม่ค่อยอยากจะพูดถึง
มิสแองจี้เจ๊ดุของเรา
 เค้าก้อมักจะทำดีกับเราแหละ
แต่ดูสีหน้าและคำพูด
ดูไม่จริงใจ
แต่จะว่าไปเด็กในร้านหลายคน
ก้อไม่ค่อยชอบเจ๊แกเท่าไหร่หรอก
เหมือนเค้าก้อหมั่นไส้เรา
ชอบคิดว่าเราเปงพวกสร้างความปั่นป่วนใน้ร้าน
เพราะมีอยู่วันนึง
มีลูกค้าเค้าถามว่าเอาเด็กเอเชียมาจากไหน
เจ๊ก้อบอกว่าเปงเด็กโครงการ
ลูกค้าก้อว่าดีนะ
ดูเค้าน่ารักกันดีดูสร้างสีสรรดี
แต่เจ๊แกดันตอบไปว่าไม่หรอก
หาว่าพวกเรา"make she crazy"
แก้วได้ยินเลยมาเล่าสู่กันฟัง
เราก้อเลยไม่ชอบเจ๊แกเลยล่ะ
ชอบคิดว่าเราฟังไม่รุเรื่องทำงานปั่นป่วน
ที่จริงเรายังทำดีกว่าบางคน
เพราะเราก้อแค่เสียเปรียบตรงภาษา
ก้อมันไม่ใช่ภาษาพ่อแม่ฉันนี่นา
จะให้ฟังรุเรื่องได้ไง
 March 31 แทนความรุสึก เราให้รุปภาพนี้แทนความรุสึกของเราในตอนนี้เลยนะ
มันดูอ้างว้าง โดดเดียวดีอ่ะ!!
 รุปนี้แทนความรุสึกที่ว่ารอความหวังจากใครสักคน
ให้หันมาสนใจเราแล้วกันนะ
 ส่วนภาพนี้เราอยากให้ความรักของเราเปงแบบนี้ในทุกๆวัน
 ส่วนรุปนี้เปงอะไรที่อยากให้เกิดกับเราตรงที่ว่า
ไม่ว่าจะยังไงเรายังคงมีกันและกันอยูเคียงข้างเสมอ
 รุปนี้แทนความต้องการในตอนนี้ที่อยากจะมีเทอ
ไว้คอยปลอบใจในวันที่เราเปงทุกข์
 รุปนี้แทนความรุสึกที่เรามีต่อเทอแล้วกันนะ
วันนี้ดูแย่จัง!!เมื่อวานนี้เปงวันที่รุสึกแย่ที่สุดเลยอ่ะตั้งแต่มาทำงานที่เนี่ย
เปงอะไรก้อไม่รุทำไมอะไรๆมันก้อมาลงที่ฉันหมด
เริ่มทำงานปุ๊บก้อเจอลูกค้าเลือกมาก
เดี๋ยวจะเอาอันนู้นเด๋วจาเอาอันนี้
มันจะอะไรกันนักกันหนา
ถ้าเจอคนที่ขอเยอะแล้วพูดดีก้อดีไป
แต่ถ้ามาแบบขอไปที
ยิ่งแย่ไปกันใหญ่เลยล่ะ
ต่อมาก้อเจอกลุ่มวัยรุ่นชอบกวนตีน
เด๋วขอนู่นนี่
อยากจะแกล้งก้อแค่นั้น
 ที่แยสุดๆนะ
ก้อเจอคุณนายอ้วนวีนแตก
"เนี่ย!!ฉันเสียตังซื้อนะทามายมันเล็กแค่เนี้ย"
อิฉันก้อทำมาให้ใหม่2รอบ
เจ๊แกดันยังไม่ถูกใจจะเอาใหม่อยู่นั่น
ไอ้เราไม่รุจาทำไง
ก้อเลยเรียกผุจัดการใหญ่ยักษ์ของเรามา
เจอทีเดียวเจ๊แกยอมเข้าใจเลย
ไอ้เรามันอยากจะอธิบายแต่มันพูดไม่ได้
มันติดค้างอยู่ในปากเนี่ย
เฮ้อ!ตูไม่ได้ผิดเล้ยทำมาถูกตั้งแต่รอบแรกแล้ว
แต่มาโดนด่าซะงั้น
ทีแรกเรางี้น่าซีดเลยล่ะ
ก้อยังดีที่ได้รับคำปลอบใจจากเจ๊คิม
"Don't worry ,You're right"
มันก้อรุสึกดีขึ้นมาหน่อยนึง
พอต่อมาสักค่ำๆหน่อยตอนจะจัดของให้ลูกค้า
ไอ้เรานี้มันก้อแปลกรุทั้งรุ
ว่าไม่ใช่ก้อยังจะหยิบใส่ถุงไปให้ลูกค้า
แล้วเปงไงล่ะ!!
ก้อโดนไอ้อ้วนมานว่าอ่ะดิ
แล้วใครๆต่อใครก้อมารุมๆใส่ฉัน
ความรุสึกตอนนั้นมันแย่ที่สุดของวันนี้เลยล่ะ
อะไรเนี่ยทามายมันผิดมากเลยใช่มั้ย
ทำใหม่แค่นี้ไม่ได้หรอ
เหมือนกับเปงอะไรที่มันผิดมหันต์
ไม่มีทางที่จะให้อภัยได้
แล้วที่ทำให้ความอดทนมันกลั้นไว้ไม่ได้แล้ว
ก้อตอนนที่ไอ้ดำมันมาตบที่หัวฉันน่ะสิ
ไอ้นี่มันไม่รุจักกาลเทศะจิงๆเลย
เราว่ามันหยอกเราแรงเกินไปแล้วนะ
อยากจะด่ามันก้อพูดไม่ได้ไม่รุว่าจะพูดยังไง
ฉันเลยอดไม่ไหว
ก้อเลยระเบิดน้ำตาของวันนี้
ที่มันอั้นมาตั้งแต่เช้าแล้ว
ให้มันไหลออกมา
แต่เราก้อไม่ได้ร้องต่อหน้าพวกนั้นหรอกนะ
ก้อแอบไปร้องในมุมที่เราทำงาน
เอาน้ำตาไปเจอลูกค้า
เค้าก้อมองแล้วยิ้มให้เหมือนรุว่าเรากำลังเสียใจ
แต่ร้องได้สักพักเราก้อหยุด
มันรุสึกดีขึ้นมากเลยล่ะ
เหมือนกับว่าอะไรที่เราอั้นๆมันไว้
ได้ระเบิดออกมาสักที
เพราะอันที่จริงเรื่องที่เรากะลังคิดๆ
มันไม่ได้มีแค่เรื่องของวันนี้
แต่มันมีหลายๆอย่างๆในหลายๆวัน
ที่ผ่านมา...
เฮ้อ!!แต่ความซวยมันไม่ได้จบแค่นี้น่ะสิ
พอกลับมาถึงบ้าน
ตอนปิดประตูจะลงจากรถ
โอยยเวรกรรม
โดนประตูรถหนีบมือออ
อะไรจะซวยซ้ำซวยซ้อนกันขนาดนี้เนี่ย
น้ำตามันมาอีกแล้วว
ก้อช้านเจ็บนี่นา
ทีแรกคิดว่านิ้วจาหักซะอีก
แต่มันก้อไม่แค่บวมๆเหมือนมีเลือดค้างข้างใน
แล้วดันเปงอีอ้วนมาส่งซะนี่
มันก้อถามนะว่าเปงอาไร
แต่ก้ออย่างว่า
"ประตูหนีบมือ เค้าพูดว่างัยวะ"
ฉันเลยไม่ว่าไรได้แต่วิ่งๆเข้าบ้าน
เลยแท้งกิ้วๆมันไปอย่างเดียว
พอเข้ามาในบ้าน
เริ่มพูดถึงเรื่องที่ผ่านมาในวันนี้
"ทามายวันนี้แกซวยจังวะ"
เท่านั้นแหละ
คำพูดมันก้อไหลออกมา
ที่จริงเรื่องทั้งหมด
ก้อมีแต่เรื่องที่ทำงานกับเรื่องพี่ทอมเนี่ยแหละ
ที่มันทำเอาเราอึดอัดมานาน
ร้องไห้จนน้ำตามันหมดไปเอง...
ดีนะที่เรายังมีแก้วกะปูอยู่ข้างๆคอยปลอบใจ
ไม่งั้นคงแย่มากกว่านี้อีก
แต่ที่ดีที่สุดเราโทรไปหาแม่
เล่าเรื่องวันนี้ให้แม่ฟัง
พอคุยด้วยแล้วเรารุสึกดีขึ้นมากมาย
คงไม่มีใครรักและเข้าใจในตัวเรามากกว่านี้แล้วล่ะ
ปล.(ถึงเจ้ามู๋อ้วน) เราไม่รุว่าจะอยู่แบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนเหมือนกันนะ
ความอดทนของคนเรามันก้อต้องมีขีดจำกัดเสมอ เราเรียนรุมาว่า
ความรักมันไม่ใช่ต้องทนแต่ควรจะยอมเพื่อนคนที่รักจิงป่าว
ทำให้เรารุสึกบ้างได้มั้ยว่าเรายังมีเทออยู่เคียงข้างเรา..เสมอ
March 30 ว่างว่างง่ะวันนี้มันทามายเหงาๆไม่รุ
แต่ที่จิงก้อเปงอยู่ทุกวันนั่นแหละน้า
คิดถึง พ่อ แม่ แล้วก้อพี่ชายย
อยากกลับบ้าน!!!
เวลาที่เหงใครเค้ามาเปงครอบครัว
แล้วก้อ อิจฉาว่ะ
อยู่บ้านเรามันก้ออุ่นใจอ่ะเนอะ
แข็งใจไว้เรา
สัญญากับตัวเองไว้แล้ว
ว่าจาอดทน
เราเลือกหนทางนี้เอาเองนิ
จิงป่าวววววววว
 อยากจะมีใคร ใครสักคนนึงที่เมื่อไหร่ คิดถึง
ก้อโทรมาหา..
 ไม่เคยจามีสักวันเลย
ที่คนที่เราคิดถึงเค้าที่สุดจาโทรหา
มันน่าเศร้าจิงเลย
รอๆๆอยู่ทุกวัน
น้อยใจจนขี้เกียจจะน้อยใจแล้ว
ไม่เหงว่าเค้าจาสนใจ
เลยสักนิด..
คนรักในทัศนคติของเค้าคืออะไรน้า
แค่คำคำนึงรึป่าว
เคยเหงเรามีตัวตนบ้างมั้ย
คำถามพวกนี้
มันชอบมาอยู่ในหัวเราเรื่อยเลย
จาเปงแบบนี้อีกนานมั้ย
เราจำเปงต้องอยู่ในสภาพนี้รึป่าว
อยากจะหยุดคิดนะ
แต่มานทำเท่าไหร่ก้อไม่ได้
ก่อนหน้านี้
เราอยู่คนเดียว
เราทำได้นี่นา...จิงป่าวว
แล้วเราจาน้อยใจให้เสียเวลาทำไม
แต่เราแค่อยากจะรุสึกว่ามีตัวตน
ก้อเท่านั้น
March 29 ~รักของเรา~ รักของเรา ทามมัย..มันดูเศร้าใจจัง
เฮ้อ!!รึว่าเราคิดมากไปเองคนเดียว
เหนื่อยเหมือนกันนะ
ที่ต้องคอยคิดเรื่องไรพวกนี้
ก้อมันเปงอย่างนั้นจิงๆนี่นา
ทามมัยรุสึกเหมือนตัวเองอยู่คนเดียว
กำลังใจที่ควรจะได้รับ
มันอยู่ไหนหรอ
เรามองหามันไม่เจอสักที..
เราไม่ได้มองอะไรในแง่ลบนะ
แต่มันรุสึกได้อยู่ทุกที
ความเศร้าใจ เหงาใจ ท้อใจ
เราต้องเจอกับมันอยู่บ่อยๆ
จนชินซะแล้วว
รึว่าเราคาดหวังกับคนๆนึงมากเกินไป
ไม่หรอก..
เราคิดว่ามันไม่นะ
สิ่งที่เราหวังมันง่ายจะตาย
 ถ้าคนๆนั้นเค้าเต็มใจที่จะทำ..เพื่อคนที่รัก |
......เค้าจะไม่จากตัวเองไปไหน ไกล แบบนี้อีกแล้วนะ 
ไ ม่ ว่ า เ ธ อ จ ะ อ ยู่ ส่ ว น ไห น ข อ ง โ ล ก ใ บ นี้ 
อ ย า ก ใ ห้ เ ธ อ อ ยู่ ต ร ง นี้ 
|
|
%c2%ab--+J%db%9eeunnaRa-(%c2%af%60v%c2%b4%c2%af)%c2%ab--%e2%9c%bf.%ef%bd%a1.%3a*+%c2%ab-'s+Blog+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
